lace-knitting

I have been knitting ever since I can remember. I started with simple sweaters, continued with some more complicated patterns and had a friend with a woolshop, who asked me to do the more complicated stuff, like Entrelac with pure silk. I stopped for some years, forgot that I had knitting needles but found my way back last year with beautiful Mohair from South-Africa. Never wondered what my skills were and what difficulties I could handle.
So I decided, laying my hands on some gorgeously dyed yarn, mohair & merino in lace quality, to start with lace-knitting and see if I could get there.
This was my yarn:

I discovered a nice Ravelry pattern, see
http://www.ravelry.com/patterns/library/westerwaldwaves

I adjusted the pattern line, in order to play with the yarns and have some symetry

And this is my result

Te koop: De Dommel 41, Goirle

Te koop: De Dommel 41, Goirle

bonus

He, wacht eens even! We voeren hier in Nederland discussies over van alles en nog wat. Over het algemeen is er dan ééntje die zijn best doet om een dusdanig argument te geven dat de discussie hiermee wordt afgesloten.
Maar in onze huidig kabinet, wat uitmunt in mini-politiek, vergeten we zo langzamerhand de hoofdzaken.

Natuurlijk heeft iemand met capaciteiten recht op een wat betere beloning! Maar waarom heeft iemand het recht om stinkend rijk te zijn ten koste van de rest? Waarom heeft ooit iemand de brutaliteit gehad om een NORM te stellen? De premier-norm als ultimo?
Zou een garage kunnen draaien zonder zijn monteurs? Geeft dat iemand dan het recht om tien keer of meer het salaris van die monteur te vangen, alleen omdat hij in alle boekjes mag kijken? Zou een directeur van een grote bank of een grote multinational kunnen bedrijfvoeren zonder zijn grondpersoneel? Alleen omdat Jantje, Pietje of Klaasje jaren terug het idee heeft gehad om een bedrijfje te beginnen, wat toevallig goed draaide, mag hij dan nu een directeur op een plaats zetten en daar onmogelijke bedragen voor geven als beloning?
Is het leiden van een groot bedrijf niet voor het merendeel afhankelijk van het personeel op de werkvloer dat er uiteindelijk voor zorgt dat het allemaal gebeurt zoals meneer de directeur het nu eenmaal graag wil?
Waar is ons gezonde verstand gebleven?
Gaan we dan alleen nog maar voor het kerstpakket en een complimentje van de directie?

In de bankenwereld schijnt ieder gevoel voor redelijkheid werkelijk compleet zoek te zijn. Je leidt een bank, helpt de zaak naar zijn verdoemenis, en vervolgens mag je je bonus opstrijken. Stond in het contract.
Het volk mort, de journalisten stoken het vuurtje op, en alles ebt langzaam weg.

We worden geschoffeerd!
We gaan met zijn allen om tafel zitten om de directie ter wille te zijn en gaan dan praten over bezuinigingen. Want de directie levert ook salaris in. Maar wat we met zijn allen niet weten, en waarschijnlijk willen we dat ook niet weten, is dat diezelfde directie al een cultuur heeft ontwikkeld van declaraties, waarop geen enkele bezuiniging plaats vindt. De zonnebril van Wouter Bos, die arme man, die verdiende toch niet genoeg om een zonnebril te kunnen kopen! Als je 7300 euro per maand verdient, en je salaris wordt met 190 euro gekort, dan kun je toch geen zonnebril meer betalen? Maar niemand weet meer iets van de zonnebril van Woutertje Bos. Vergeten.
Want ja, die goed betaalde mensen hebben verantwoordelijkheden. En zorgen. Over de rest van Nederland die armoe lijdt.

We verdwijnen met zijn allen in een wereld van mooie plaatjes. Auto met chauffeur. Gladde heren met een stalen smoel en een mooi praatje. Alles voor de buitenwereld. We moeten de rest van de wereld het idee geven dat hun geld goed besteed wordt...

Rekenen.

Het lijkt zo simpel: je hebt een bedrijf en je maakt iets. Wat, dat maakt niet uit. Je hebt wat geld en je product levert meer geld op dan het kost om het te maken. Op een gegeven moment bedenk je je dat het wel handig is om iemand aan te nemen die de telefoon voor je opneemt. Dat kan er wel vanaf, zoveel verdiensten heb je wel. Omdat zo iemand er wel de hele dag moet zitten en echt niet de hele dag aan de telefoon hoeft te zitten, geef je zo iemand ook wat administratieve klusjes. De verdiensten schieten omhoog omdat jij meer je handen vrij hebt om inkomsten te genereren. Omdat de persoon die je helpt aan de telefoon en met je administratie dit mogelijk maakt, geef je aan het eind van het jaar een leuke bonus met Kerst.
Dat is het markt-principe.
Het motiveert je medewerker, en op deze basis wordt het bedrijf enkele malen verder uitgebreid met wat meer medewerkers met meer taken, en de winst blijft groeien.


Ineens blijkt de wereld om je heen van een ander principe te zijn.
De belastingdienst vraagt voor al die medewerkers een pittige bijdrage. Voor elke € 20,- uurloon die je aan je medewerkers betaalt, moet je aan de regering een flinke extra som geld betalen. Dat betekent dat je per medewerker soms het dubbele kwijt bent.

Dan komt er de ene na de andere crisis om de hoek scheuren. De verkopen stagneren, maar je kosten blijven stijgen. Het feit dat je altijd een goed en winstgevend bedrijf had, is voor de geleerden in Den Haag reden om je extra te belasten. Via allerlei geheimzinnige regeltjes onttrekken ze steeds meer van je winst. Je moet mensen ontslaan en uiteindelijk ben je failliet.
De banken en de curator beamen dat er eigenlijk geen enkele reden was om aan te nemen dat je product niet goed genoeg zou zijn. Moedertje Staat realiseerde en realiseert zich nog steeds niet dat het meepikken van de kersen op de taart uiteindelijk leidt tot een steeds groter wordende crisis, meer faillissementen en steeds minder werk voor een steeds groter wordende groep mensen.

Waarom?

Waarom moet een bedrijf niet alleen zijn eigen personeel voorzien van inkomen maar ook de Staat? Natuurlijk, belasting betalen, prima, maar waar houdt het op?
Stel dat het in stand houden van een bedrijf zoals hier geschetst € 200,- per uur kost, om personeel aan te houden en te belonen. Waarom moet de Staat dan nog eens € 200,- eisen om haar eigen levenstandaard in de eerste plaats en de rest van de bijzaken in de laatste plaats op te houden? Is het verkopen van een goed product, waarop de Staat 21% BTW heft en ontvangt niet voldoende? Is het in stand houden van een goede werkgelegenheid niet een eerste eis? Door dit soort risico’s te nemen is er steeds meer noodzaak tot het verstrekken van uitkeringen en daarmee schiet de Staat zich in zijn eigen voet. Je verhoogt de belastingen, maakt het bedrijven onmogelijk om te blijven bestaan en krijgt daarvoor zelf de steeds hoger wordende rekening gepresenteerd.

Er zijn bedrijven die hierop speculeren. Gigantische omzetten maken, maar verlies blijven draaien. De schulden lopen op, tot op een gegeven moment het failliet dreigt. De leiding heeft de schaapjes inmiddels op het droge, vertrekt en laat de Staat met een giga schuld achter. De leiding lacht in haar vuistje en de Staat is weer goed voor honderden werklozen extra. Straffeloos.

We leven in een wereld die tenonder gaat aan de rijken. Die steeds rijker worden. Gewetenloos.
We staan toe dat er een partij komt voor de dieren. Dierenanarchisten. Zo zielig, die kippetjes die niet meer op hun poten kunnen staan.
Ondertussen ontstaat er een steeds groter wordende groep kinderen, die wordt verwaarloosd. Die allergisch wordt van de Mac. Dat is alleen niet belangrijk genoeg om hoofdnieuws te zijn.

Nee, we moeten onszelf leren om niet teveel te piekeren. We gaan met zijn allen strijden om de rechten van de dieren. De strijd om de Rechten van het Kind vergeten we maar, daar valt niet tegenop te vechten. We gaan discussiëren of we een demente bejaarde nog wel een nieuwe heup gaan geven. In plaats van dat we gaan discussiëren of we die bejaarde nog wel een menswaardig bestaan hebben gegeven. De kosten zijn belangrijker dan het humane aspect. Verzorgers worden uitgekozen op basis van diploma’s, in plaats van op hun vermogen om te gaan met mensen. En die verzorgers moeten worden 'gemanaged'. Ik zou liever als bejaarde een verzorger hebben die vraagt hoe of het met mij is, dan iemand die een perfect verbandje kan leggen.
Diezelfde verzorger, waar de Staat ook aan verdient. Komen we weer terug op dat bedrijfje. Want waarom kosten die verzorgers zoveel?
Juist ja, omdat de Staat er zoveel aan moet verdienen. Dan liever werkloos. En die bejaarden? Och, die worden wegbezuinigd.

50+

Hier móet ik natuurlijk op reageren! Dat was mijn eerste gedachte toen deze discussie een aanvang nam.
Wij zijn de generatie baby-boomers, lees er ‘Pier en Oceaan’ maar op na. Wij werden grootgebracht in zuinigheid en spaarzaamheid, wij hadden niets in te brengen dan Lege Briefjes, Eten wat de Pot Schaft en Later als je eigen Schoorsteen Rookt en meer van dat soort wijsheden waarmee we kort werden gehouden.
En dan komt er nu een stel van die hoge Omes, die zelf allang hun schaapjes op het droge hebben en er riant op los leven en die menen de 50+ generatie te mogen beknotten, door te dreigen met “anders gaan we je ontslaan!”
Diezelfde hoge Omes die dank zij de inbreng van die 50+-ers er nu riant op los kunnen leven.
Natuurlijk moet je jong en vers bloed inbrengen. Natuurlijk hebben die een studieschuld. Natuurlijk moet die worden afgelost. Maar dat hebben ze zelf ook moeten doen, door hard te werken. Was daar iets mis mee? Ik dacht het niet!
En die productiviteit van 50+-ers? Die hebben jarenlange ervaring waar ze op kunnen vertrouwen, en dat vertrouwen wordt inderdaad wel eens geschaad. En natuurlijk drijven die op een routine. Maar ze hebben wel een hoop meegemaakt en schieten niet onmiddellijk in de stress. Door hun levenservaring kunnen ze rustig reageren en iets beter evalueren dan al die jonge honden, die voor 80% uit bluf bestaan. In onze generatie wordt minder gelogen op een CV, daar durf ik om te wedden. Die jonge honden durven hun ervaring te putten uit een krantenwijkje.
Zelfs universiteitsgeschoolde medewerkers die in een onderzoek durven aan te geven dat een onderzoek geflatteerd mag worden als dat beter uitkomt voor de uitslag van het onderzoek en het misschien/waarschijnlijk zo is. Dat ze zich bogen op niet-gedane onderzoeken!
Mijn generatie die niet meer aan het werk kan komen, want ze hebben liever iemand die ze naar de mond praat, in plaats van iemand die zich kan bogen op ervaring. Dit weekend zag ik nog een heldere vrouw op tv, een office-manager met een ruime ervaring, die per dag gemiddeld één tot twee sollicitaties uitstuurde, en dat al anderhalf jaar lang. Maar ja, die hoge Omes hebben liever een jong en kittig ding met pronte borstjes, zodat ze eventueel nog voor meer functies kan dienen. Want de hele discussie over relaties op het werk is inmiddels ook een zachte dood gestorven.
En het zou mij niet verbazen als de Paus hierin ook een aandeel had, met zijn vooroorlogse ideeën over huwelijk en kinderen. Zoals onze trouwe Wim Kan altijd zei: als je het spel niet beoefent moet je je ook niet met de spelregels bemoeien.
Maar terug naar onze generatie.
Wij maakten het mogelijk dat onze ouders een riant pensioen ontvingen. Van diezelfde pensioenfondsen waar nu de graaiers zitten. Hup, de overheid investeert ook in IJsland, dus waarom wij niet?
In Spanje, het noodlijdende Spanje, bevindt zich een klein dorp met allemaal inwoners met een bovengemiddeld inkomen. Dit dorp dreigde failliet te worden verklaard. De bewoners staken de koppen bij elkaar, ontsloegen de bestuurders en namen zelf het bestuur over. De ultieme anarchie. En vervolgens werden de auto’s van de zaak, het eten op kosten van de gemeenschap en meer van dit soort onnozelheden afgeschaft, de budgetten werden onder de loep genomen, met als resultaat inmiddels dat er een overschot op de jaarlijkse begroting is ontstaan.
Ik vrees het ergste voor onze regering, van de leiders van al onze bedrijven.
En ik wed dat we onze begroting binnen een jaar sluitend zouden krijgen, en dat al onze 50+-ers binnen een half jaar weer allemaal aan het werk zijn. Tot volle tevredenheid. En iedereen een goed pensioen, in plaats van dat de huidige bestuurders verder hun zakken vullen.
Komen die jonge honden eindelijk er aan toe om hun studieschuld af te lossen…..

Omzien naar elkaar

Op zaterdagmiddag rijden we graag een rondje door de polder. Het liefst binnenweggetjes, mooie plekjes opzoeken en of het nu regent, sneeuwt of de zon schijnt, er zijn altijd prachtige plekjes te vinden.
Afgelopen zaterdag reden we weer een mooie ronde tussen de besneeuwde velden. Er stond zo nu en dan een enkele pony, helemaal natgeregend en vooral veel schapen. We zagen ook nog een reetje wegschieten over een sneeuwveld.
Op een gegeven moment reden we langs een groot weiland met schapen. Tot onze ontzetting viel een schaap een ander schaap aan, hij stootte met alle kracht het beestje ondersteboven. Helemaal verstijfd bleef het dier liggen en lag nog een beetje te stuiptrekken. Nogmaals nam de aanvaller een aanloop en sprong bovenop het schaap.
Inmiddels waren de andere schapen op het veld aan komen lopen. De aanvaller werd door een ander schaap weggedreven. Heftig schoppend met zijn ene voorpoot zagen we dat het schaap door de andere werd gekalmeerd door dicht tegen hem aan te blijven staan.
Het aangevallen schaap was door een paar andere schapen inmiddels weer overeind geduwd en werd tussen twee schapen geduwd om bij te komen. Van achter uit het weiland kwamen inmiddels nog meer schapen aanlopen. Twee hiervan gingen rond de aanvaller staan en benamen het schaap even alle zicht door hun kop voor de kop van de aanvaller te houden. Langzaam zagen we het schaap weer tot rust komen. Het heftige schoppen met de voorpoot nam af.

Kijk, dat is wat wij langzaam maar zeker zijn verloren als mensen. Het vermogen om het aangevallen schaap te troosten en het vermogen om de aanvaller tot rede te brengen.
In zo’n geval wordt er onmiddellijk geroepen om politie, of een beroepsdeskundige.
Terwijl wij zelf in staat zouden moeten worden geacht om de situatie meester te worden en zo’n aanvaller te kalmeren. Wij zijn als mensen bang voor elkaar, bang gemaakt door de kerk, door psychologen, politie, rechters en doktoren. Wij zijn erger aan het worden dan het kaste-systeem in India, wij denken zelf dat we normaal zijn, en de rest is gek.
Ouders zijn bang voor hun kinderen en krijgen daarvoor chemische middelen zodat ze niet langer bang hoeven te zijn.
Mensen zijn bang om hun baan te verliezen, dus proberen ze door stoer gedrag positief op te vallen bij de baas.
Ons sociale systeem is zodanig ingericht dat we niet langer een kopje suiker lenen bij de buurvrouw, maar eten gaan halen bij de voedselbank. En dan zodanig dat de buurt het liever niet merkt. We zijn bang voor de reactie van de straat.
We zijn bang voor de Belastingdienst, bang voor de Banken, bang voor de Sociale Dienst, terwijl die instanties helemaal zijn ingericht op het omgaan met agressieve klanten. We zijn dus bang voor elkaar. Bang voor de buren.

Ergens gaat het helemaal mis met onze samenleving. Misschien moeten we maar eens in de leer bij de schapen. Die hebben allemaal hetzelfde vachtje en scheuren allemaal aan hetzelfde gras. En ze hebben geen zakjes om het op te slaan. Als ze honger hebben, dan grazen ze, en als ze geen honger hebben dan lopen ze wat rond. Als het nat is, staan ze op een kluitje bij elkaar en als de zon schijnt dan zoeken ze een lekker plekje om tevreden te gaan liggen genieten.
Wij mensen zijn gezegend met hersens, maar zo langzamerhand vraag ik me af wie of er beter af zijn.

Huis te koop

Komt dat even goed uit!
Ik ben net twee jaar terug de trotse bezitter geworden van het diploma register-interieurontwerpster, en nu wil ik mijn eigen huis verkopen. Zie ik dus overal tips en tricks, cursussen fotografie voor interieurs, krijg ik vervolgens een makelaar over de vloer die mij zijn eigen interieurontwerpster in de maag wil splitsen, want dat zit in de deal, zeurt hij over een videofilmpje wat hij standaard laat maken, kan ik luid juichend zeggen: dat wil ik niet, dat heb ik niet nodig, want ik kan het zelf!
Nu moet je natuurlijk wel tien keer zo kritisch zijn, want wat je elke dag om je heen ziet, stoort je nooit zo gauw.
Een stekkerdoos die je opgelucht op je logeerkamer hebt geinstalleerd blijkt ineens een vervelend onderdeel van een verder prachtige foto.
Een heel persoonlijke foto-uitstalling met allemaal dierbaren of met gekke foto's van de kinderen: kan niet op de foto.

Gaandeweg begint het huis opgeruimd te raken. De tuin, waarover de kinderen zeiden, dat ik die nooit goed op de foto zou kunnen krijgen, heeft met al zijn groenheid gezorgd voor een prachtige, ruimtelijke foto.

Het bord "te Koop" ligt al klaar, maar ik ben nog niet zo ver. De zolder moet nog verder worden geordend, enkele kasten moeten nog geleegd dan wel weggegooid worden.

Wordt vervolgd!

Ervaring.....

Kijk, ik ben géén econoom. Maar wat ik op dit moment zie gebeuren is iets waar ik me dood voor schaam. Om deel uit te maken van zo’n verschrikkelijk verdeelde samenleving, waar de ene helft voorschrijft hoe de andere helft in armoede moet gaan leven.

Als ik voor mezelf wil gaan beginnen, zal ik in negen van de tien gevallen naar de bank moeten. Die bank vraagt je dan om een ondernemersplan, waarin je moet kunnen aantonen dat je winst gaat maken. En nadat ze je drie keer je onderbroek hebben laten uittrekken (zie #plan2012 van Het Meisje van de Slijterij annex Petra de Boevere) mag je dan misschien na drie maanden wachten, ettelijke slapeloze nachten en een stel nagels armer, met wellicht het vereiste bedrag in lening aan de slag.

Diezelfde bank heeft de hegemonie over ons gepeupel. Zou je toch een baan ambiëren, dan ben je verplicht een bankrekening te openen. Niks geen loonzakje. Nee, Big Brother moet kunnen zien hoeveel je verdient en het liefst in detail waar je het aan opmaakt. Iedere euro die je uitgeeft bij het pinnen of door overmaking, kan in de achterkamertjes van de banken worden gevolgd. De kosten die hiermee zijn gemoeid worden zonder moeite door diezelfde harde zwoeger opgebracht. De bank speculeert met jouw geld. En of ze er nu op verdienen of niet, iedere speculant bij de bank krijgt bonussen. Dat is nu eenmaal regel bij de bank, of wij dat nu leuk vinden of niet.
En als het misgaat dan kloppen ze aan bij de regering, die de bank uit de brand helpt met, o jee, onze belastingcentjes. En denk je dat de banken dan een toontje lager zingen? Welnee, het regeringskrediet wordt bij binnenkomst verdeeld onder de malverserende banklui, de speculanten die ons vertellen of we wel of niet mogen lenen.

Jongens, ze hebben ons in de tang!

Linksom of rechtsom, wij zijn de pineut en zij lachen in hun vuistje en dineren ’s avonds aangenaam met zijn allen met hete aardappelen, waarlangs zij rijkelijk hun exquise wijnen en voortráffelijke gerechten laten glijden.

En trekken zij de broekriem aan? Nee, dat niet echt nee. Omdat ze een rijke bank zijn, mogen ze eisen stellen aan het personeel wat ze aannemen, idiote diploma-eisen, maar integriteit? Ho maar!

Ondertussen zwoegt de regering verder. 3% begrotingstekort. Dat zou ze bij diezelfde bank, die ze net hebben geholpen, niet lukken. Maar dat hoeft ook niet. We plukken de gezondheidszorg, hé, wacht eens, de GEZONDHEIDSZORG. Da’s ook zo’n geweldig fenomeen! Dat zijn de mensen van big business, de manager in de gezondheidszorg! Heeft nog nooit een beddenpan gehanteerd, weet niet wat het is om in een ziekenhuis te liggen, heeft geen weet van handen-aan-het-bed en wordt hiervoor toch rijkelijk beloond. En stel dat iemand zou komen om het allemaal wat meer back to basics te maken, zetten we er zoveel regels en punten en komma’s tussen dat geen hond er meer iets van begrijpt. En de managers kunnen hun dikke auto’s onder hun reet blijven schuiven en belangrijk doen, en samen met de bankiers dineren ’s avonds, aangenaam met zijn allen met hete aardappelen, waarlangs zij rijkelijk hun exquise wijnen en voortráffelijke gerechten laten glijden.

En iedereen schijt op de Kunduz coalitie, op de minister-president, maar klopt dat nou wel?
Ik heb een blauwe maandag gewerkt met een oud-medewerker van het COA (voor als je het niet weet, het Centraal Orgaan Asielzoekers. ) De man had geen enkele manieren, had geen weet van wat past en had een walgelijk taalgebruik tegenover iedereen en had het over het COA als een instelling waar ze vee verzorgden, Vreten Schijten en Slapen, dat was waar het COA voor zorgde. Is dat het beeld wat de tv schetst over die zielige asielzoekers die door de PvdA worden gepamperd?
Zo’n advocaat van die telg uit de familie Albayrak, is dat eigenlijk niet gewoon een gewoontedier, die tracht om de graaicultuur in stand te houden, te verdedigen? Zou hij of zij zich niet bogen op jurisprudentie, uit de tijd dat het allemaal niet op kon? Mmmm, ik denk dat ik die advocaten en rechters ook maar eens laat aanschuiven aan het diner ‘s avonds aangenaam met zijn allen met hete aardappelen, waarlangs zij rijkelijk hun exquise wijnen en voortráffelijke gerechten laten glijden.

Oeps, daar záten ze al!

Goed.
Ok.

Ik vervolg mijn bloedig pad. Ik had gehoopt op een bloeiend pad, maar helaas hebben wij net zo min zeggenschap over het weer als over onze leiders. Die Mark Rutte denkt nou wel dat ie Nederland leidt, maar volgens mij lijdt Nederland.

Waar komt dit nu allemaal uit? Lopend door de supermarkt, mijn boodschappen calculerend, dubbeltjes, kwartjes, dat is te duur, dit kan deze week echt niet en dan past het net. Komt er om kwart over zes iemand gestrest van zijn werk en de daarachter volgende file even snel zijn avondeten scoren, lekker wijntje erbij, hup, pin door de gleuf. Heeft diegene niet door hoeveel mensen stinkend jaloers zijn? Nee, want hij was de hele dag al druk om uit te maken wat een ander wel of niet mag en dat is errug belangrijk. Daarvoor word je rijkelijk beloond. Uitmaken hoe arm of een ander het mag hebben.

Ik weet het niet meer. Ik ben het spoor volledig bijster.
De banken hebben ons in de tang, we moeten maar niet ziek worden, of oud en de supermarkten regeren over de prijzen. En die spelletjes worden gespeeld door poppetjes die niet ouder zijn dan 35, want daarna tel je liever niet meer mee op de arbeidsmarkt.
Iemand Brigitte Kaandorp gezien? Iemand gezien dat de babyboomers, die nu net met pensioen zijn, de oorzaak zijn van al dit leed? Viel er bij jou ook een pak van je hart toen ze dit vertelde en uitlegde? We hebben er alleen niks aan, want die lui hebben het leed al achter zich gelaten en trekken nu op de fiets door Drenthe, alwaar zij hun rijke pensioen hebben besteed aan een eenvoudig boerderijtje, volledig verbouwd naar de laatste eisen en vormen hiermee een kleine pijler in ons uitgavenbestand.

Deze maatschappij is onderhand echt te ziek voor woorden. Ik zwalk van links naar rechts en ik weet het niet meer.
We hebben hypes en daar moet iedereen dan héél gauw aan meedoen. Als je het kunt betalen. Maar dan moet je wel manager zijn. Het liefst in de gezondheidszorg…. O ja, en mét ervaring.

De kracht van Twitter...

Al geruime tijd "zit" ik ook op Twitter.Van allerlei mensen probeer ik te volgen, vanuit privé interesse, of wellicht zakelijk. De sector BN-ers heb ik toch grotendeels overgeslagen. Het interesseert mij namelijk niets of Femke Halsema in bad ging.

Dat het een krachtig medium is, blijkt toch wel uit meerdere dingen. Ik heb deze weblog gestart en zonder Twitter had ik geen lezers gehad.
Wanneer je een keer ergens echt kwaad over bent, of je staat met de rug tegen de muur vanwege een of andere hopeloze oplichter, dan is het heerlijk om even je hart te luchten, en je krijgt, als je het goed doet, geheid reacties.

Dit voorjaar heb ik na een operatie geruime tijd in de lappenmand gezeten. Ik had niet zo de behoefte om mijn gal via Twitter te spuwen, want dat houdt je voor jezelf, tenminste dat vind ik...
En aan ziek zijn kan nou eenmaal niemand wat doen. En dooddoeners heb ik ook niks aan.

Een heel ander verhaal is het verhaal van Hans Groeneweg. Met een hoop zelfspot, cynisme, maar ook met oprechte machteloosheid heeft hij via Twitter zijn ervaringen gedeeld in zijn ziekteproces. Van rolstoelen, verpleegsters, revalidatiecentra tot broccolicres, niets was hem te veel. Hoe benauwd hij ook was, hij was nimmer te beroerd om dan zelfs op 1 april nog een bak uit te halen met zijn lezers.
Nu is het dan bijna over. En nog steeds, tot mijn ontroering, verzamelt hij het kleine beetje energie om zijn I-pad op schoot te nemen en al zijn trouwe lezers, volgers, sterkte-wensers, nachtzusters en vrienden allemaal persoonlijk vaarwel te zeggen.
Gisteren heb ik nog eens gescrold over zijn weblogpagina. Met opnieuw verbazing lees ik zijn stemmingen, zijn kritieken, zijn lolletjes, zijn pindakaashumor en zijn wipkip-bezigheden.
Die man verdient een eeuwigdurend gedenkteken, al was het maar dat iedere wipkip wordt omgedoopt in een wipkipdotnl

Toen hij recent weer in het ziekenhuis lag, heb ik hem een kaartje gestuurd.
Ik wilde hem graag laten weten dat zelfs als het orgel uitvalt, dat er nog wel verder kan worden gezongen.

Dus er wordt nog wel verder gezongen, maar we hebben een beetje meer moeite om de maat en de wijs te houden zonder orgel.

Dank je Hans, voor je begeleiding. De wereld is een beetje minder zonder jou, maar de echo klinkt voort.

Zie http://oogwerkdotnl.wordpress.com/

eind van n zonnige dag in januari

Eigenlijk was het al te laat, en te donker. Maar toch is het me gelukt om een paar prachtige foto's te schieten, gisteravond om kwart over vijf. Gelukkig beginnen de dagen weer te lengen, we gaan de goede kant op!

Hoewel de lucht nu niet zo mooi blauw meer is als gisteren, is het nog steeds prachtig licht. Toch nog maar eens gebruik van maken..

winter op Ameland

Begin vorig jaar was ik ook al in Ameland. Toen was het koud, maar helder. Heerlijk door de bossen gewandeld.

Maar de Kooikerduinen zijn toch wel minstens zo magisch...

Vandaag is weer een prachtig zonnige dag. Wellicht dat ik me vanmiddag niet inhoud maar lekker door de heide banjer, of wellicht toch de Kampina weer eens aandoe.

Ameland

Afgelopen december heb ik een paar dagen met mijn schoonzus over Ameland gewandeld. En me nooit gerealiseerd hoe geweldig mooi dat landschap is. Eigenlijk hadden we bijna de hele dag mist, maar zelfs dan zijn de flarden die je tussen de mist door ziet schemeren, prachtig.
Een kleine impressie:

Van verschillende foto's ben ik al schilderijen aan het maken.

sferen

Het is al even geleden dat ik wat van me liet horen. Niet dat er niks opvallends was, integendeel. Maar druk, druk, druk met mijn eigen bedrijf, een paar dagen in de week in de boekwinkel, het kwam er niet van. Daarnaast ben ik ook druk aan het schilderen. Ik zal er eens wat van laten zien, heel leuk om zelf te zien hoe ik dat binnen een half jaar heb ontwikkeld. Een paar jaar geleden had ik wel eens wat met aquarel gedaan, maar verder dan een paar leuke bloemetjes kwam ik niet. Vond ik dus ook niet de moeite waard om te laten zien.
Afgelopen zomer ben ik twee keer op schildervakantie geweest. Als ik nu zie wat ik daar maakte, was het niet echt geweldig, maar het was een aardig begin. Gauw achteraan zetten, en weer verder. In december ben ik met mijn schoonzus een weekje op Ameland geweest en heb daar honderden foto's gemaakt, dankbaar onderwerp voor vele schilderijtjes.
Ik houd niet van somber. Ik houd ook niet zo van vage strepen die een tak met bladeren moeten voorstellen. Nee, als ik wat maak, probeer ik het zo realistisch mogelijk te doen. Frisse tinten en mooie luchten.
Ik heb een paar kritische familieleden, die me soms in de war maken, soms een eind op weg helpen.

Voorlopig is het een leuke hobby...

Lime groene mohair

Kijk eens wat leuk! Prachtige lime-kleurige mohairplaid in de Elle Decoration van juni! Met dank aan Wannekes!

Journaille

Ik voel het aan mijn water: er gaat een hoop veranderen in de journalistiek! Volgens mij is datgene wat er zich momenteel in London afspeelt, slechts een topje van de ijsberg. Het is iets wat langzaam in beweging lijkt te komen, maar als het aan mij ligt, is het niet te stuiten.
Laat me eerlijk zijn: ik heb geen journalistieke opleiding gevolgd, noch ambities in die richting. Is een journalist iemand die zijn mening geeft? Het nieuws kleurt? Of is het iemand die een gebeurtenis verslaat? Facts & figures?
Laten we eens even teruggaan naar één van mijn favoriete gebeurtenissen van de afgelopen tijd: de zoveelste celebrity-bruiloft. In Monaco dit keer. De dagen voorafgaand aan de gebeurtenis werd gemeld dat de bruid al op weg was naar het vliegveld, naar huis. Hoezo? Heeft ze dat zelf verteld? Is er iemand die het rechtstreeks uit haar eigen mond heeft vernomen? Ik denk het niet. Dus: speculatie.
En wat kan het wie dan ook schelen of Prinses Amalia al aan haar fietsenrekje bezig is, of alle tandjes nog recht op een rijtje staan? Moet dat nu echt, dat verplichte foto-moment als die mensen op vakantie zijn, dat Maxima trots vertelt dat haar kinderen net zo zijn als alle andere kinderen? Gaan wij daar nou echt rustiger om slapen? Ik denk het niet.
Die wijd verspreide gedachte dat wij iemands ademtocht tot in zijn keel moeten volgen, al dat ellendige gedoe om BN-ers. Doodvermoeiend.
Het feit dat er wellicht op dit moment ergens een kind wordt geboren, waarvoor de ouders zes jaar bezig zijn geweest om dat te krijgen, is veel ontroerender dan Mrs Victoria Beckham die weer een nieuw paradepaardje in haar lijn van nageslacht heeft toegevoegd: een meisje waarvoor je jurkjes kunt kopen....
Ieder heeft zijn eigen blijde gebeurtenissen en zijn eigen verdriet en of dat nu in de krant komt of niet, dat verandert niets aan de zaak.

We zouden ons moeten schamen dat wij pas in actie komen bij een hongersnood als een fotograaf een aandoenlijk beeld van de gebeurtenis heeft getoond, in de vorm van een uitgehongerde baby, of nog erger.
Maar nee, in plaats daarvan houden we ons bezig met afluisteren van mobiele telefoons. We willen zo graag ieders privéleven op straat. En als we het niet zeker weten, dan gokken we wel. En als er een ongeluk is gebeurd op de snelweg, heb je aan de ene kant file vanwege de geblokkeerde weg, en aan de andere kant file vanwege de kijkers. Wat voor mensen zijn wij toch?
Dan komen mensen totaal aangeslagen thuis, omdat er ergens een bloederige arm lag, en dan moeten ze vervolgens worden bijgestaan door traumahulpverleners, omdat ze dat beeld niet aankunnen. Waarom kijken ze dan? Is dat het pornografisch element in ieder mens, dat wordt gevoed door uitersten? En kunnen we zonder niet meer leven?

Het wordt hard tijd dat de journalistiek eens flink op de schop gaat. Uiteindelijk, volgens Joris Luyendijk, komen alle verhalen in oorsprong uit één en dezelfde koker. Uit economische overwegingen. Gebaseerd op één of soms enkele getuigenissen, die door 32 verschillende journalisten op hun eigen wijze worden geïnterpreteerd.

Ik ga vanavond ganzeborden met de familie. Doppinda's erbij en dan gaan we lekker nostalgisch doen. Er was ook nog wel wat goeds in die goeie ouwe tijd, toen we nog geen apps hadden....

De bananenrepubliek New York

Dat was me even schrikken deze week! Net zoals in Florida mag je daar in het openbaar voortaan ook nauwelijks meer roken.

De burgemeester van New York, Michael Bloomberg, schijnt een fervent anti-roker te zijn, dus heeft ie dat besluit er even doorheen gejast. Hij vergeet voor het gemak even dat in de States, en dus vooral in het übervolle New York, de meest smerige en vervuilende auto’s ter wereld rijden.

Amerika. Vreemd land. De president van dit land heeft wat menselijker trekjes als de koningin van Engeland, die, net als Obama deze week, een Guinness kreeg voorgeschoteld en er vriendelijk naar bleef staan kijken, alsof het een museumstuk was. Obama dronk het gehoorzaam op. Of ie het echt lekker vond, vertelt het verhaal niet.

Een paar jaar terug had het bedrijf waar ik werkte, enkele Amerikaanse collega’s op bezoek. Of ik die ’s ochtends uit het hotel wilde oppikken. Tuurlijk. Handig laverend tussen het verkeer, kwam ik op de goede baan terecht om links af te kunnen slaan naar de fabriek.

“If you were to drive like this in the States, you would surely get a lawsuit” zei de collega, van origine Zweeds, maar al jaren in de USA woonachtig.

Ik was eens op vakantie in de Algarve, Portugal. In het heerlijke avondzonnetje zat ik buiten op het terras te genieten van een heerlijke witte Portugese wijn, met een sigaretje. Naast mij, buiten, zat een Amerikaans echtpaar, dat mij vriendelijk verzocht om mijn sigaret uit te maken, want de Lady werd er niet goed van.

In Amerika mag je iedereen voor van alles vervolgen. Als je een scheet laat en de buurman heeft daar last van, kun je via de arts die je darmprobleem onder controle probeert te krijgen, door de rechter worden gedaagd tot genoegdoening voor het leed van de buurman.

Maar Amerika weigert het Kyoto-verdrag te tekenen. Terwijl geen land ter aarde zo ontzettend veel Co2-uitstoot veroorzaakt als zij.

Dus waarom nu die hetze tegen het roken? Omdat je er kanker van krijgt? Van zeuren krijg je kanker. Van luchtvervuiling krijg je kanker.

Amerika heeft nog steeds geen dekkend gezondheidszorgsysteem.

Je kunt daar, geloof ik, beter advocaat worden, dan arts.

Een goede vriend van mij reisde samen met zijn Amerikaanse agent door de States. De agent werd ziek, erg ziek. Mijn collega kwam met de halfdode en volledig bewusteloze agent in de armen de eerste hulp binnen. “Who is going to pay for this patient?” vroeg het personeel. Pas toen de creditcard uit zijn achterzak was gehaald en geverifieerd, werd de comateuze man overgenomen en op een brancard gelegd. Het feit dat die twee minuten voor de centencontrole wellicht fataal hadden kunnen zijn, deed er niet toe. De eed van Hippocrates, die iedere arts moet afleggen, legt het in Amerika af tegen de Eed van Mammon.

Dus zal ik wel nooit naar New York gaan, zelfs als mijn poging om te gaan stoppen met roken gaat lukken. De macht van de burgemeester, die uitsluitend op persoonlijke titel deze maatregel heeft weten door te voeren, is voor mij dermate walgingwekkend dat ik er geen zin meer aan heb.

Daarnaast ben ik iemand die een hekel heeft aan grote, drukke, volle steden.

Ik kom nogal eens in Antwerpen. Heerlijk genieten van verrukkelijk eten, een heerlijk biertje op de Groenmarkt.

Minstens zes keer per nacht word ik gewekt door de sirene van politie of een ziekenauto.

Om maar te zwijgen over de vreselijke stank die er hangt. Als we dan ’s ochtends de stad weer uit rijden, krijg ik telkens de aandrang om te roepen: “Stop, stop” als we langs prachtige weilanden rijden, met koeien tot hun knieën in de mist. Dan draai ik langzaam het raam open en adem weer die heerlijke buitenlucht in. Waar je mag doen en laten wat je wilt. Waar niet diegene die de macht heeft, zijn eigen spielereitjes in uit kan leven.

Waar de lucht vrij is van de overheersing door een stelletje idioten, die door het geld van vriendjes (echte vrienden, Stine Jensen?) de ruimte hebben gekregen om hun eigen Sim-City te ontwerpen.

Want macht corrumpeert, hoe je het ook wendt of keert.

Al gaat het maar om een stukkie lucht tussen de bomen.

Bruiloften

Tja, ik ontkom er weer eens niet aan. Commentaar leveren op bruiloften blijft leuk. Dit weekend zagen we de bruiloft van the Son Of...
Bruid was prima, bruidegom leek meer op het weermannetje op een weerhuisje, maar goed, het was eens wat anders als een donkerblauw pak of jacquet.
Iemand vroeg zich af waarom de hoeden van alle dames allemaal in zo´n rare hoek over het gezicht vielen. Nou, simpel, daarmee konden ze hun triomfantelijke blik verbergen, die blik van "IK Ben Uitgenodigd!!"
Alles kwam voorbij, van gratenpakhuis tot slagroomtaart.
Voorzover ik het kon zien, waren de meest vrolijke mensen de zus van de bruid en de broer van de bruidegom.

Het mooiste moment kwam toen tijdens de preek van de Bisschop de camera afdwaalde naar het publiek.
Gaap.
Gaap.
HUH, en met een plons kwam je ineens op aarde. Daar, een ontsnapte gevangene uit Azkaban. Bellatrix, met een gemene glimlach! Gehuld in de nieuwe kleur NUDE, maar niet te ontkennen. Die blik in de ogen! Die Ogen!
Stil maar, het was een verkeerde mix van seizoenen..
Toevallig had ik die week van een of andere make-up zelfverklaarde godheid gelezen, dat met de nieuwe trend, NUDE, je NIET de fout moest maken om bijvoorbeeld smokey eyes te combineren. De dochter van Andrew en Fergie had dit artikel toevallig gemist blijkbaar.
Het had nog zo kunnen zijn dat ze haar toverstokje had weggemoffeld in haar hoedje. Ze behoorde tot die categorie gasten die in een auto van en naar de gelegenheid werden gereden.
Het overige deel van de gasten werd in een soort van bus vervoerd, alsof het om een voetbalwedstrijd ging.
In de korte, benauwde rit werden de twee dametjes gedwongen om met gebogen hoofd in de auto te blijven zitten.
Zichtbaar opgelucht schoven ze weer uit de auto.
Deed mij denken aan die eerste gelegenheden waarbij je als kind met nieuwe schoenen (die bleken te knellen), wellicht voor het eerst met hakken (waarop je nog niet kon lopen) en een ongelukkig te korte en/of te strakke jurk, reikhalzend uitkeek naar het einde van het feest, dat feest waar je weken naar had uitgekeken, zodat je je eindelijk kon bevrijden van die schoenen en jurk en blij was dat je gewoon weer je pyama aan kon doen en op blote voeten naar je bed kon schuifelen.

En weet je wat ik nu het meeste miste? Dat moment, waar bij de bruiloft van onze Kroonprins met zijn Máxima in de kerk het ja-woord werd gevolgd door een luid gejuich buiten de kerk, wat bij bruidegom en bruid een brede lach opriep.

Maar goed, Engelsen komen pas los als er alcohol wordt geschonken. En dat deel werd ons niet getoond. Als ze het zelf maar leuk vonden.
En Harry Potter? Ach, die had al lang gewonnen van Bellatrix. Toch?

zusjes

Ik heb een zus. Niks bijzonders zou je zeggen. Toen we klein waren sliepen we op een kamer, in een bed, en verder deelden we zo goed als niets. Zij was vier jaar ouder en dat schiep een afstand. Toen we ouder werden werd het verschil kleiner. Langzaam maar zeker kwamen we in de loop van de jaren steeds dichter bij elkaar, totdat we elkaar minstens twee keer per week belden en elkaar bijna wekelijks zagen.

Totdat er iets gebeurde. Inmiddels heb ik zo vaak mijn excuses aangeboden dat ik niet eens meer zou weten waarvoor. Maar het is niet genoeg.

Toen besloot ik haar te schrijven. Ik schreef haar het volgende:

Lieve zus van mij,

Je wilt me niet meer zien of spreken. Je wilt geen enkele poging doen om zaken uit te praten en proberen om op basis van ons jarenlang vertrouwen te zien of we uit dit conflict kunnen raken. En het vreemde is: nadat je mij hebt laten weten dat je het niet eens was met mijn advies, wat natuurlijk jouw goed recht is, heb je mij verschillende malen gesproken en leek het er zelfs weer op dat dat oude vertrouwen, datgene wat wij jaren hebben gedeeld, dat dat weer als vanouds was. Gedeukt, een beetje, gebutst, maar het was er nog.
Toen jij, na veel te lang te hebben getwijfeld, op het laatste moment zaken wilde uitspreken met onze vader, terwijl hij op sterven lag, begreep ik dat je een noodgreep deed. Eindelijk wilde je je uitspreken. Maar, lieve meid, dat was te laat. Die man, onze vader, vocht voor zijn laatste ademtocht en had daarbij op dat moment niet meer de krachten om jouw verdriet te steunen en om jou antwoorden te geven op vragen die jou je hele leven al hebben gekweld.
Nu doe je hetzelfde met mij. Je negeert kansen die er liggen, sluit deuren waar ik ze probeer open te zetten. Tot het ooit te laat is.
Wij hebben zoveel gedeeld. Toen ik in diepe ellende zat omdat mijn toenmalige man zo verschrikkelijk ziek was, was jij de enige die ik toe mocht laten. Toen het echt niet verder ging, zetten jij en je man de deur voor mij open en vormden een veilige haven voor mij en mijn drie hele kleine kinderen. Jij hebt voor mij gevochten, je was mijn enige en beste vriendin. We waren het lang niet altijd met elkaar eens, maar we konden elkaar zo goed ontmoeten. Jullie waren de vervangouders voor mijn kinderen. Wij allevier missen je zo verschrikkelijk.

Wat moet jij een verdriet meedragen! Wat zou ik graag weer met je zitten op de tuinbank na het eten, afwas aan kant, glaasje wijn erbij en in de lome avondzon ons samen verbazen over dingen die gebeuren. En samen tevreden zijn over de goede dingen.

Laat die mooie dingen niet achter je liggen. Je hebt iedere dag weer een nieuwe kans om goede herinneringen te creëren!
Ik heb maar één zus. Jij hebt niet het alleenrecht om haar bij me weg te houden.

Je zusje





Nu is het weer bijna zomer, en de zomeravonden met haar mis ik weer.

moeders en zonen

Ik ben een moeder, van twee dochters en een zoon. Ik heb een aantal broers en ik draag de trouwring met de naam van mijn grootmoeder, naar wie ik vernoemd ben en de trouwring met de naam van mijn vader, haar zoon, aan een ketting om mijn hals.

Ik zie vrouwen van mijn leeftijd mopperen over hun mannen. Ik zie mijn dochters worstelen met hun keuze voor een goede partner. Ik zie mijn zoon, die niet op vrouwen valt, maar ondertussen voor alle vrouwen de ideale vriend is. Ik herinner me twee jeugdvrienden, die allebei uiteindelijk niet op vrouwen vielen, maar in wie ik de ideale vrienden vond.

Ondanks de emancipatie blijft het naar mijn mening, moeilijk om als vrouw een zoon op te voeden. Mijn grootmoeder werd door haar vijf zoons gelauwerd. Ik heb haar nooit gekend, maar heb altijd de stille bewondering van mijn vader en zijn broers gevoeld. Een lieve, warme vrouw naast een stugge Friese hoofdonderwijzer, die het soms wel erg goed met zichzelf had getroffen en zich het liefst door haar liet vertroetelen en zelfs uit logeren nog wachtte tot zij hem zijn pantoffels aan de voeten schoof.
Haar zonen hebben allemaal moeite gehad om te kiezen tussen haar warmte en zijn koppigheid.
Mijn vader, die eveneens door mijn moeder werd vertroeteld, in ruil waarvoor zij haar rol als domineesvrouw met veel verve vervulde, vooral qua decorum en zeker op de achtergrond nadrukkelijk aanwezig.

Mijn rol als moeder was, vooral omdat ik die voornamelijk moest combineren met werk en ook als vader moest optreden, zeer gecompliceerd. Gek is dat nu, om me te realiseren dat mijn dochters veel moeite hebben om hun eigen rol te kiezen en veel wrok mijn richting uit sturen.
De jongens waar ze mee zijn aangekomen, hebben alle stadia van hun rolbepaling mee gevolgd. Dat ging vanaf bemutste en met extra capuchon schokschouderende medelanders, met wie een gesprek niet mogelijk bleek en die na een uurtje ongemakkelijk op een hoekje in elkaar gedoken te hebben gezeten, weer gauw naar buiten vluchtten, tot lieve maar zeer onschuldige knapen die door hun moeder op handen werden gedragen, waar dochterlief zich dan makkelijk bij aan kon sluiten, onder die veilige paraplu van bewondering. Daarna kwamen de leukere jongens, die spontaan tussen de middag een heerlijke ceasarsalade voor mij maakten, of die een lamp ophingen. Bij mijn zoon was dat makkelijker. Zijn vriendjes hielpen graag een drukke dame, zodat ik ineens twee mannen in huis had om eens wat sjouwwerk te doen.

Maar wat is het met de mannen van vandaag? Ze moeten volgens de vrouwen voldoen aan zowel de sterke mannelijke norm (wel goed geschoren graag), daarnaast toch ook zich in moeten kunnen leven in de vrouwelijke belevingswereld, graag. Bladen worden er vol geschreven over hoe vrouwen denken dat de ideale man er uit moet zien en hoe hij zich moet gedragen.
Komt dat nu omdat de vrouwen door hun moeders zijn opgevoed met het idee dat ze een betere man moeten zoeken dan zijzelf deden?

Mijn broers zijn alledrie redelijk stugge mannen, met verschrikkelijk lieve en begripvolle vrouwen. Ik ken veel van mijn broers beweegredenen, en ken de laag achter hun stugheid. Onze ouders hadden geen keuze in geboortebeperking (ik was de jongste, dus mag ik dat zeggen) en waren nou niet de beste pedagogen. Ze waren, en dat nam met de jaren toe, erg op elkaar gericht.

Ik zie veel mannen worstelen met hun identiteit. Ik zie dat mensen zich graag doodlachen om bijvoorbeeld de New Kids, terwijl veel mensen niet doorhebben dat ze zelf gigantisch voor schut worden gezet. Het is toch schandalig dat er mensen zijn die niet meer doelen in hun leven hebben dan een biertje en een broodje Bapao? Als mensen niet op een andere manier met elkaar kunnen communiceren dan elkaar voor kudt of mongool uit te maken? Wij zijn inmiddels zo ontzettend afgestompt dat we niet meer in staat zijn om een spiegel te herkennen. Want we moeten voort in de vaart der volkeren, geld verdienen, de crisis moet overwonnen en alles weer terug naar zoals het was.
Maar hebben we dan niets geleerd?

Mag een school een ouder aangeven bij Bureau Vertrouwensarts omdat die ouder een zoon heeft die zich niet gedraagt als de rest en niet loopt stoer te doen, maar zit te genieten van tokkelen op een oude gitaar? Mag een kind in deze maatschappij nog dromen, of hebben we allemaal een vast stramien volgens welk een ieder eenzelfde route moet volgen en alle jongens stoer moeten doen en van voetballen moeten houden?
Gaan we verder met het creëren van eenheidsworst, zodat iedere jongen wordt opgevoed tot een maatpak-bank-legende? Jonge, vlotte knapen die gespeend van iedere ervaring, lopen te blaten en vooral álles beter weten? Weg met bescheidenheid, dat is toch maar ouderwets en uit het jaar blok, iedereen is jij en wee je gebeente als iemand geen deo gebruikt! Als je kritiek uitoefent op een ander ben je goed bezig, want als je kritisch bent, ben je zelfbewust en dus gewéldig.
Niet langer bepaalt je karakter je rol in je leven, nee, je positie en je kritiek is hetgeen waarmee je je onderscheidt. Niet langer is het belangrijk of iemand kritiek op jou heeft, want daar is geen tijd voor, nee, liever bekritiseer je een ander, want dan valt je eigen wangedrag niet langer op.

Mijn zoon twijfelt wel eens aan zijn eigen optreden. Dan komt ie bij mij, en dan zitten we tot diep in de nacht daarover te praten. Veel van zijn twijfels waren of zijn ook de mijne. Ik heb altijd gehoopt dat door dit te delen, ik bij mijn kinderen een stukje van de leerweg kon inkorten. Opvoeden is niet verbieden, opvoeden is waarschuwen, maar het vertrouwen tegelijkertijd hebben dat de kinderen hun eigen leerfase doormaken en recht hebben op hun eigen fouten.

Dus moeten wij moeders onze jongens vooral opvoeden tot mensen. Met een eigen mening en een gezonde dosis zelfkritiek.

Linda de Mol

Nee, nee, vandaag wil ik het niet hebben over de succesfamilie De Mol. Broertje, zusje, neefje en als het even meezit ook nog een publieksprijs voor de zoektocht naar 'n nieuwe Mol. Of ontgaat me nu de clou? Nou ja, hoe dan ook, ze weten waar ze de centjes kunnen halen.

Nee, het gaat om heel iets anders.

Het dorp waar ik woon gaat gebukt onder een minderwaardigheidscomplex. Zo, dat is eruit. Aangezien ze me toch al niet zien staan, zullen ze me na deze mededeling evenmin zien lopen. Dat duurt al 16 jaar onafgebroken voort, dus veel verschil zal deze opmerking niet maken...

Vorige week, tijdens een momentje op sportschool, werd mijn aandacht getrokken door een niet onaardige dame, die zwaar tekeerging op de crosstrainer en luidkeels tegen een vriendin schreeuwde: Linda de Mol is gekozen tot de meest positieve vrouw van Nederland, heb je dat ook gelezen? Kunst, met zo'n inkomen! Welke gescheiden moeder heeft zo'n inkomen?

Tja.

Goed, we gaan es kijken. Ik ben desalniettemin in de positie dat ik iets meer van Linda weet. Hou me te goede, ik ben nog nooit wezen koffiedrinken bij haar, maar heb eens wat opmerkingen van een buurman van haar gehoord.

Linda heeft succes, ja. In Duitsland kussen ze bijna de grond waar ze op loopt. Ik zou niet echt gelukkig zijn, wanneer ik in die harde taal mijn kunstjes zou moeten vertonen.

Linda heeft ongetwijfeld een ruim inkomen. Mooi huis, twee kindjes. Ze kan zich wat veroorloven, hoeft niet op de sportschool tussen het gepeupel. Maar is het nou zo leuk om 's avonds om half twaalf iedere avond thuis te moeten komen en dan nog verplicht een uur, of anderhalf, je af te moeten beulen in je privé sportruimte?

Is het zo leuk om je kinderen onder zware privé-bewaking van en naar school te moeten laten brengen?

Waar ík dan jaloers op ben? Op het feit dat ze ondanks alles nog steeds in de slappe lach kan schieten om de gebbetjes van één van haar twee captains in de succes-show Ik Hou van Holland.

Ik heb veel van haar programma's in het verleden gemist. Heb niet het gevoel dat ik veel gemist heb, hoor!

Gooise Vrouwen is ook grotendeels langs me heen gegaan. De paar afleveringen die ik heb gezien, waren nou ook niet van dien aard, dat ik het gevoel had dat ik dat moest volgen.

Ik vind dat ook niet zo belangrijk. Het schijnt dat je fan van iemand moet worden, en alle ademteugen die ze voor de camera nemen, moet gaan volgen. Zo zit ik niet in elkaar.

Ik ga voor de warmte die iemand uitstraalt. En of ze daar nou veel of weinig geld mee verdienen, zal mij worst wezen. Ik ben zelf ook door een hel gegaan, heb drie kinderen min of meer alleen op moeten voeden, en zelf het inkomen verzorgd. Maar of ik met Linda zou hebben willen ruilen? Ik denk het niet.
Deze vrouw mag desalniettemin van mij een voorbeeld voor vele vrouwen zijn.
Vooral voor die mevrouw van de sportschool met haar belerende toontje. En laten ze mij maar met zijn allen blijven negeren! Gelukkig! Stel je voor dat ik ook zo'n veroordelend huisvrouwtje moet worden, met over alles en iedereen een mening!