Lime groene mohair

Kijk eens wat leuk! Prachtige lime-kleurige mohairplaid in de Elle Decoration van juni! Met dank aan Wannekes!

Journaille

Ik voel het aan mijn water: er gaat een hoop veranderen in de journalistiek! Volgens mij is datgene wat er zich momenteel in London afspeelt, slechts een topje van de ijsberg. Het is iets wat langzaam in beweging lijkt te komen, maar als het aan mij ligt, is het niet te stuiten.
Laat me eerlijk zijn: ik heb geen journalistieke opleiding gevolgd, noch ambities in die richting. Is een journalist iemand die zijn mening geeft? Het nieuws kleurt? Of is het iemand die een gebeurtenis verslaat? Facts & figures?
Laten we eens even teruggaan naar één van mijn favoriete gebeurtenissen van de afgelopen tijd: de zoveelste celebrity-bruiloft. In Monaco dit keer. De dagen voorafgaand aan de gebeurtenis werd gemeld dat de bruid al op weg was naar het vliegveld, naar huis. Hoezo? Heeft ze dat zelf verteld? Is er iemand die het rechtstreeks uit haar eigen mond heeft vernomen? Ik denk het niet. Dus: speculatie.
En wat kan het wie dan ook schelen of Prinses Amalia al aan haar fietsenrekje bezig is, of alle tandjes nog recht op een rijtje staan? Moet dat nu echt, dat verplichte foto-moment als die mensen op vakantie zijn, dat Maxima trots vertelt dat haar kinderen net zo zijn als alle andere kinderen? Gaan wij daar nou echt rustiger om slapen? Ik denk het niet.
Die wijd verspreide gedachte dat wij iemands ademtocht tot in zijn keel moeten volgen, al dat ellendige gedoe om BN-ers. Doodvermoeiend.
Het feit dat er wellicht op dit moment ergens een kind wordt geboren, waarvoor de ouders zes jaar bezig zijn geweest om dat te krijgen, is veel ontroerender dan Mrs Victoria Beckham die weer een nieuw paradepaardje in haar lijn van nageslacht heeft toegevoegd: een meisje waarvoor je jurkjes kunt kopen....
Ieder heeft zijn eigen blijde gebeurtenissen en zijn eigen verdriet en of dat nu in de krant komt of niet, dat verandert niets aan de zaak.

We zouden ons moeten schamen dat wij pas in actie komen bij een hongersnood als een fotograaf een aandoenlijk beeld van de gebeurtenis heeft getoond, in de vorm van een uitgehongerde baby, of nog erger.
Maar nee, in plaats daarvan houden we ons bezig met afluisteren van mobiele telefoons. We willen zo graag ieders privéleven op straat. En als we het niet zeker weten, dan gokken we wel. En als er een ongeluk is gebeurd op de snelweg, heb je aan de ene kant file vanwege de geblokkeerde weg, en aan de andere kant file vanwege de kijkers. Wat voor mensen zijn wij toch?
Dan komen mensen totaal aangeslagen thuis, omdat er ergens een bloederige arm lag, en dan moeten ze vervolgens worden bijgestaan door traumahulpverleners, omdat ze dat beeld niet aankunnen. Waarom kijken ze dan? Is dat het pornografisch element in ieder mens, dat wordt gevoed door uitersten? En kunnen we zonder niet meer leven?

Het wordt hard tijd dat de journalistiek eens flink op de schop gaat. Uiteindelijk, volgens Joris Luyendijk, komen alle verhalen in oorsprong uit één en dezelfde koker. Uit economische overwegingen. Gebaseerd op één of soms enkele getuigenissen, die door 32 verschillende journalisten op hun eigen wijze worden geïnterpreteerd.

Ik ga vanavond ganzeborden met de familie. Doppinda's erbij en dan gaan we lekker nostalgisch doen. Er was ook nog wel wat goeds in die goeie ouwe tijd, toen we nog geen apps hadden....

De bananenrepubliek New York

Dat was me even schrikken deze week! Net zoals in Florida mag je daar in het openbaar voortaan ook nauwelijks meer roken.

De burgemeester van New York, Michael Bloomberg, schijnt een fervent anti-roker te zijn, dus heeft ie dat besluit er even doorheen gejast. Hij vergeet voor het gemak even dat in de States, en dus vooral in het übervolle New York, de meest smerige en vervuilende auto’s ter wereld rijden.

Amerika. Vreemd land. De president van dit land heeft wat menselijker trekjes als de koningin van Engeland, die, net als Obama deze week, een Guinness kreeg voorgeschoteld en er vriendelijk naar bleef staan kijken, alsof het een museumstuk was. Obama dronk het gehoorzaam op. Of ie het echt lekker vond, vertelt het verhaal niet.

Een paar jaar terug had het bedrijf waar ik werkte, enkele Amerikaanse collega’s op bezoek. Of ik die ’s ochtends uit het hotel wilde oppikken. Tuurlijk. Handig laverend tussen het verkeer, kwam ik op de goede baan terecht om links af te kunnen slaan naar de fabriek.

“If you were to drive like this in the States, you would surely get a lawsuit” zei de collega, van origine Zweeds, maar al jaren in de USA woonachtig.

Ik was eens op vakantie in de Algarve, Portugal. In het heerlijke avondzonnetje zat ik buiten op het terras te genieten van een heerlijke witte Portugese wijn, met een sigaretje. Naast mij, buiten, zat een Amerikaans echtpaar, dat mij vriendelijk verzocht om mijn sigaret uit te maken, want de Lady werd er niet goed van.

In Amerika mag je iedereen voor van alles vervolgen. Als je een scheet laat en de buurman heeft daar last van, kun je via de arts die je darmprobleem onder controle probeert te krijgen, door de rechter worden gedaagd tot genoegdoening voor het leed van de buurman.

Maar Amerika weigert het Kyoto-verdrag te tekenen. Terwijl geen land ter aarde zo ontzettend veel Co2-uitstoot veroorzaakt als zij.

Dus waarom nu die hetze tegen het roken? Omdat je er kanker van krijgt? Van zeuren krijg je kanker. Van luchtvervuiling krijg je kanker.

Amerika heeft nog steeds geen dekkend gezondheidszorgsysteem.

Je kunt daar, geloof ik, beter advocaat worden, dan arts.

Een goede vriend van mij reisde samen met zijn Amerikaanse agent door de States. De agent werd ziek, erg ziek. Mijn collega kwam met de halfdode en volledig bewusteloze agent in de armen de eerste hulp binnen. “Who is going to pay for this patient?” vroeg het personeel. Pas toen de creditcard uit zijn achterzak was gehaald en geverifieerd, werd de comateuze man overgenomen en op een brancard gelegd. Het feit dat die twee minuten voor de centencontrole wellicht fataal hadden kunnen zijn, deed er niet toe. De eed van Hippocrates, die iedere arts moet afleggen, legt het in Amerika af tegen de Eed van Mammon.

Dus zal ik wel nooit naar New York gaan, zelfs als mijn poging om te gaan stoppen met roken gaat lukken. De macht van de burgemeester, die uitsluitend op persoonlijke titel deze maatregel heeft weten door te voeren, is voor mij dermate walgingwekkend dat ik er geen zin meer aan heb.

Daarnaast ben ik iemand die een hekel heeft aan grote, drukke, volle steden.

Ik kom nogal eens in Antwerpen. Heerlijk genieten van verrukkelijk eten, een heerlijk biertje op de Groenmarkt.

Minstens zes keer per nacht word ik gewekt door de sirene van politie of een ziekenauto.

Om maar te zwijgen over de vreselijke stank die er hangt. Als we dan ’s ochtends de stad weer uit rijden, krijg ik telkens de aandrang om te roepen: “Stop, stop” als we langs prachtige weilanden rijden, met koeien tot hun knieën in de mist. Dan draai ik langzaam het raam open en adem weer die heerlijke buitenlucht in. Waar je mag doen en laten wat je wilt. Waar niet diegene die de macht heeft, zijn eigen spielereitjes in uit kan leven.

Waar de lucht vrij is van de overheersing door een stelletje idioten, die door het geld van vriendjes (echte vrienden, Stine Jensen?) de ruimte hebben gekregen om hun eigen Sim-City te ontwerpen.

Want macht corrumpeert, hoe je het ook wendt of keert.

Al gaat het maar om een stukkie lucht tussen de bomen.

Bruiloften

Tja, ik ontkom er weer eens niet aan. Commentaar leveren op bruiloften blijft leuk. Dit weekend zagen we de bruiloft van the Son Of...
Bruid was prima, bruidegom leek meer op het weermannetje op een weerhuisje, maar goed, het was eens wat anders als een donkerblauw pak of jacquet.
Iemand vroeg zich af waarom de hoeden van alle dames allemaal in zo´n rare hoek over het gezicht vielen. Nou, simpel, daarmee konden ze hun triomfantelijke blik verbergen, die blik van "IK Ben Uitgenodigd!!"
Alles kwam voorbij, van gratenpakhuis tot slagroomtaart.
Voorzover ik het kon zien, waren de meest vrolijke mensen de zus van de bruid en de broer van de bruidegom.

Het mooiste moment kwam toen tijdens de preek van de Bisschop de camera afdwaalde naar het publiek.
Gaap.
Gaap.
HUH, en met een plons kwam je ineens op aarde. Daar, een ontsnapte gevangene uit Azkaban. Bellatrix, met een gemene glimlach! Gehuld in de nieuwe kleur NUDE, maar niet te ontkennen. Die blik in de ogen! Die Ogen!
Stil maar, het was een verkeerde mix van seizoenen..
Toevallig had ik die week van een of andere make-up zelfverklaarde godheid gelezen, dat met de nieuwe trend, NUDE, je NIET de fout moest maken om bijvoorbeeld smokey eyes te combineren. De dochter van Andrew en Fergie had dit artikel toevallig gemist blijkbaar.
Het had nog zo kunnen zijn dat ze haar toverstokje had weggemoffeld in haar hoedje. Ze behoorde tot die categorie gasten die in een auto van en naar de gelegenheid werden gereden.
Het overige deel van de gasten werd in een soort van bus vervoerd, alsof het om een voetbalwedstrijd ging.
In de korte, benauwde rit werden de twee dametjes gedwongen om met gebogen hoofd in de auto te blijven zitten.
Zichtbaar opgelucht schoven ze weer uit de auto.
Deed mij denken aan die eerste gelegenheden waarbij je als kind met nieuwe schoenen (die bleken te knellen), wellicht voor het eerst met hakken (waarop je nog niet kon lopen) en een ongelukkig te korte en/of te strakke jurk, reikhalzend uitkeek naar het einde van het feest, dat feest waar je weken naar had uitgekeken, zodat je je eindelijk kon bevrijden van die schoenen en jurk en blij was dat je gewoon weer je pyama aan kon doen en op blote voeten naar je bed kon schuifelen.

En weet je wat ik nu het meeste miste? Dat moment, waar bij de bruiloft van onze Kroonprins met zijn Máxima in de kerk het ja-woord werd gevolgd door een luid gejuich buiten de kerk, wat bij bruidegom en bruid een brede lach opriep.

Maar goed, Engelsen komen pas los als er alcohol wordt geschonken. En dat deel werd ons niet getoond. Als ze het zelf maar leuk vonden.
En Harry Potter? Ach, die had al lang gewonnen van Bellatrix. Toch?

zusjes

Ik heb een zus. Niks bijzonders zou je zeggen. Toen we klein waren sliepen we op een kamer, in een bed, en verder deelden we zo goed als niets. Zij was vier jaar ouder en dat schiep een afstand. Toen we ouder werden werd het verschil kleiner. Langzaam maar zeker kwamen we in de loop van de jaren steeds dichter bij elkaar, totdat we elkaar minstens twee keer per week belden en elkaar bijna wekelijks zagen.

Totdat er iets gebeurde. Inmiddels heb ik zo vaak mijn excuses aangeboden dat ik niet eens meer zou weten waarvoor. Maar het is niet genoeg.

Toen besloot ik haar te schrijven. Ik schreef haar het volgende:

Lieve zus van mij,

Je wilt me niet meer zien of spreken. Je wilt geen enkele poging doen om zaken uit te praten en proberen om op basis van ons jarenlang vertrouwen te zien of we uit dit conflict kunnen raken. En het vreemde is: nadat je mij hebt laten weten dat je het niet eens was met mijn advies, wat natuurlijk jouw goed recht is, heb je mij verschillende malen gesproken en leek het er zelfs weer op dat dat oude vertrouwen, datgene wat wij jaren hebben gedeeld, dat dat weer als vanouds was. Gedeukt, een beetje, gebutst, maar het was er nog.
Toen jij, na veel te lang te hebben getwijfeld, op het laatste moment zaken wilde uitspreken met onze vader, terwijl hij op sterven lag, begreep ik dat je een noodgreep deed. Eindelijk wilde je je uitspreken. Maar, lieve meid, dat was te laat. Die man, onze vader, vocht voor zijn laatste ademtocht en had daarbij op dat moment niet meer de krachten om jouw verdriet te steunen en om jou antwoorden te geven op vragen die jou je hele leven al hebben gekweld.
Nu doe je hetzelfde met mij. Je negeert kansen die er liggen, sluit deuren waar ik ze probeer open te zetten. Tot het ooit te laat is.
Wij hebben zoveel gedeeld. Toen ik in diepe ellende zat omdat mijn toenmalige man zo verschrikkelijk ziek was, was jij de enige die ik toe mocht laten. Toen het echt niet verder ging, zetten jij en je man de deur voor mij open en vormden een veilige haven voor mij en mijn drie hele kleine kinderen. Jij hebt voor mij gevochten, je was mijn enige en beste vriendin. We waren het lang niet altijd met elkaar eens, maar we konden elkaar zo goed ontmoeten. Jullie waren de vervangouders voor mijn kinderen. Wij allevier missen je zo verschrikkelijk.

Wat moet jij een verdriet meedragen! Wat zou ik graag weer met je zitten op de tuinbank na het eten, afwas aan kant, glaasje wijn erbij en in de lome avondzon ons samen verbazen over dingen die gebeuren. En samen tevreden zijn over de goede dingen.

Laat die mooie dingen niet achter je liggen. Je hebt iedere dag weer een nieuwe kans om goede herinneringen te creëren!
Ik heb maar één zus. Jij hebt niet het alleenrecht om haar bij me weg te houden.

Je zusje





Nu is het weer bijna zomer, en de zomeravonden met haar mis ik weer.

moeders en zonen

Ik ben een moeder, van twee dochters en een zoon. Ik heb een aantal broers en ik draag de trouwring met de naam van mijn grootmoeder, naar wie ik vernoemd ben en de trouwring met de naam van mijn vader, haar zoon, aan een ketting om mijn hals.

Ik zie vrouwen van mijn leeftijd mopperen over hun mannen. Ik zie mijn dochters worstelen met hun keuze voor een goede partner. Ik zie mijn zoon, die niet op vrouwen valt, maar ondertussen voor alle vrouwen de ideale vriend is. Ik herinner me twee jeugdvrienden, die allebei uiteindelijk niet op vrouwen vielen, maar in wie ik de ideale vrienden vond.

Ondanks de emancipatie blijft het naar mijn mening, moeilijk om als vrouw een zoon op te voeden. Mijn grootmoeder werd door haar vijf zoons gelauwerd. Ik heb haar nooit gekend, maar heb altijd de stille bewondering van mijn vader en zijn broers gevoeld. Een lieve, warme vrouw naast een stugge Friese hoofdonderwijzer, die het soms wel erg goed met zichzelf had getroffen en zich het liefst door haar liet vertroetelen en zelfs uit logeren nog wachtte tot zij hem zijn pantoffels aan de voeten schoof.
Haar zonen hebben allemaal moeite gehad om te kiezen tussen haar warmte en zijn koppigheid.
Mijn vader, die eveneens door mijn moeder werd vertroeteld, in ruil waarvoor zij haar rol als domineesvrouw met veel verve vervulde, vooral qua decorum en zeker op de achtergrond nadrukkelijk aanwezig.

Mijn rol als moeder was, vooral omdat ik die voornamelijk moest combineren met werk en ook als vader moest optreden, zeer gecompliceerd. Gek is dat nu, om me te realiseren dat mijn dochters veel moeite hebben om hun eigen rol te kiezen en veel wrok mijn richting uit sturen.
De jongens waar ze mee zijn aangekomen, hebben alle stadia van hun rolbepaling mee gevolgd. Dat ging vanaf bemutste en met extra capuchon schokschouderende medelanders, met wie een gesprek niet mogelijk bleek en die na een uurtje ongemakkelijk op een hoekje in elkaar gedoken te hebben gezeten, weer gauw naar buiten vluchtten, tot lieve maar zeer onschuldige knapen die door hun moeder op handen werden gedragen, waar dochterlief zich dan makkelijk bij aan kon sluiten, onder die veilige paraplu van bewondering. Daarna kwamen de leukere jongens, die spontaan tussen de middag een heerlijke ceasarsalade voor mij maakten, of die een lamp ophingen. Bij mijn zoon was dat makkelijker. Zijn vriendjes hielpen graag een drukke dame, zodat ik ineens twee mannen in huis had om eens wat sjouwwerk te doen.

Maar wat is het met de mannen van vandaag? Ze moeten volgens de vrouwen voldoen aan zowel de sterke mannelijke norm (wel goed geschoren graag), daarnaast toch ook zich in moeten kunnen leven in de vrouwelijke belevingswereld, graag. Bladen worden er vol geschreven over hoe vrouwen denken dat de ideale man er uit moet zien en hoe hij zich moet gedragen.
Komt dat nu omdat de vrouwen door hun moeders zijn opgevoed met het idee dat ze een betere man moeten zoeken dan zijzelf deden?

Mijn broers zijn alledrie redelijk stugge mannen, met verschrikkelijk lieve en begripvolle vrouwen. Ik ken veel van mijn broers beweegredenen, en ken de laag achter hun stugheid. Onze ouders hadden geen keuze in geboortebeperking (ik was de jongste, dus mag ik dat zeggen) en waren nou niet de beste pedagogen. Ze waren, en dat nam met de jaren toe, erg op elkaar gericht.

Ik zie veel mannen worstelen met hun identiteit. Ik zie dat mensen zich graag doodlachen om bijvoorbeeld de New Kids, terwijl veel mensen niet doorhebben dat ze zelf gigantisch voor schut worden gezet. Het is toch schandalig dat er mensen zijn die niet meer doelen in hun leven hebben dan een biertje en een broodje Bapao? Als mensen niet op een andere manier met elkaar kunnen communiceren dan elkaar voor kudt of mongool uit te maken? Wij zijn inmiddels zo ontzettend afgestompt dat we niet meer in staat zijn om een spiegel te herkennen. Want we moeten voort in de vaart der volkeren, geld verdienen, de crisis moet overwonnen en alles weer terug naar zoals het was.
Maar hebben we dan niets geleerd?

Mag een school een ouder aangeven bij Bureau Vertrouwensarts omdat die ouder een zoon heeft die zich niet gedraagt als de rest en niet loopt stoer te doen, maar zit te genieten van tokkelen op een oude gitaar? Mag een kind in deze maatschappij nog dromen, of hebben we allemaal een vast stramien volgens welk een ieder eenzelfde route moet volgen en alle jongens stoer moeten doen en van voetballen moeten houden?
Gaan we verder met het creëren van eenheidsworst, zodat iedere jongen wordt opgevoed tot een maatpak-bank-legende? Jonge, vlotte knapen die gespeend van iedere ervaring, lopen te blaten en vooral álles beter weten? Weg met bescheidenheid, dat is toch maar ouderwets en uit het jaar blok, iedereen is jij en wee je gebeente als iemand geen deo gebruikt! Als je kritiek uitoefent op een ander ben je goed bezig, want als je kritisch bent, ben je zelfbewust en dus gewéldig.
Niet langer bepaalt je karakter je rol in je leven, nee, je positie en je kritiek is hetgeen waarmee je je onderscheidt. Niet langer is het belangrijk of iemand kritiek op jou heeft, want daar is geen tijd voor, nee, liever bekritiseer je een ander, want dan valt je eigen wangedrag niet langer op.

Mijn zoon twijfelt wel eens aan zijn eigen optreden. Dan komt ie bij mij, en dan zitten we tot diep in de nacht daarover te praten. Veel van zijn twijfels waren of zijn ook de mijne. Ik heb altijd gehoopt dat door dit te delen, ik bij mijn kinderen een stukje van de leerweg kon inkorten. Opvoeden is niet verbieden, opvoeden is waarschuwen, maar het vertrouwen tegelijkertijd hebben dat de kinderen hun eigen leerfase doormaken en recht hebben op hun eigen fouten.

Dus moeten wij moeders onze jongens vooral opvoeden tot mensen. Met een eigen mening en een gezonde dosis zelfkritiek.

Linda de Mol

Nee, nee, vandaag wil ik het niet hebben over de succesfamilie De Mol. Broertje, zusje, neefje en als het even meezit ook nog een publieksprijs voor de zoektocht naar 'n nieuwe Mol. Of ontgaat me nu de clou? Nou ja, hoe dan ook, ze weten waar ze de centjes kunnen halen.

Nee, het gaat om heel iets anders.

Het dorp waar ik woon gaat gebukt onder een minderwaardigheidscomplex. Zo, dat is eruit. Aangezien ze me toch al niet zien staan, zullen ze me na deze mededeling evenmin zien lopen. Dat duurt al 16 jaar onafgebroken voort, dus veel verschil zal deze opmerking niet maken...

Vorige week, tijdens een momentje op sportschool, werd mijn aandacht getrokken door een niet onaardige dame, die zwaar tekeerging op de crosstrainer en luidkeels tegen een vriendin schreeuwde: Linda de Mol is gekozen tot de meest positieve vrouw van Nederland, heb je dat ook gelezen? Kunst, met zo'n inkomen! Welke gescheiden moeder heeft zo'n inkomen?

Tja.

Goed, we gaan es kijken. Ik ben desalniettemin in de positie dat ik iets meer van Linda weet. Hou me te goede, ik ben nog nooit wezen koffiedrinken bij haar, maar heb eens wat opmerkingen van een buurman van haar gehoord.

Linda heeft succes, ja. In Duitsland kussen ze bijna de grond waar ze op loopt. Ik zou niet echt gelukkig zijn, wanneer ik in die harde taal mijn kunstjes zou moeten vertonen.

Linda heeft ongetwijfeld een ruim inkomen. Mooi huis, twee kindjes. Ze kan zich wat veroorloven, hoeft niet op de sportschool tussen het gepeupel. Maar is het nou zo leuk om 's avonds om half twaalf iedere avond thuis te moeten komen en dan nog verplicht een uur, of anderhalf, je af te moeten beulen in je privé sportruimte?

Is het zo leuk om je kinderen onder zware privé-bewaking van en naar school te moeten laten brengen?

Waar ík dan jaloers op ben? Op het feit dat ze ondanks alles nog steeds in de slappe lach kan schieten om de gebbetjes van één van haar twee captains in de succes-show Ik Hou van Holland.

Ik heb veel van haar programma's in het verleden gemist. Heb niet het gevoel dat ik veel gemist heb, hoor!

Gooise Vrouwen is ook grotendeels langs me heen gegaan. De paar afleveringen die ik heb gezien, waren nou ook niet van dien aard, dat ik het gevoel had dat ik dat moest volgen.

Ik vind dat ook niet zo belangrijk. Het schijnt dat je fan van iemand moet worden, en alle ademteugen die ze voor de camera nemen, moet gaan volgen. Zo zit ik niet in elkaar.

Ik ga voor de warmte die iemand uitstraalt. En of ze daar nou veel of weinig geld mee verdienen, zal mij worst wezen. Ik ben zelf ook door een hel gegaan, heb drie kinderen min of meer alleen op moeten voeden, en zelf het inkomen verzorgd. Maar of ik met Linda zou hebben willen ruilen? Ik denk het niet.
Deze vrouw mag desalniettemin van mij een voorbeeld voor vele vrouwen zijn.
Vooral voor die mevrouw van de sportschool met haar belerende toontje. En laten ze mij maar met zijn allen blijven negeren! Gelukkig! Stel je voor dat ik ook zo'n veroordelend huisvrouwtje moet worden, met over alles en iedereen een mening!