De kracht van Twitter...

Al geruime tijd "zit" ik ook op Twitter.Van allerlei mensen probeer ik te volgen, vanuit privé interesse, of wellicht zakelijk. De sector BN-ers heb ik toch grotendeels overgeslagen. Het interesseert mij namelijk niets of Femke Halsema in bad ging.

Dat het een krachtig medium is, blijkt toch wel uit meerdere dingen. Ik heb deze weblog gestart en zonder Twitter had ik geen lezers gehad.
Wanneer je een keer ergens echt kwaad over bent, of je staat met de rug tegen de muur vanwege een of andere hopeloze oplichter, dan is het heerlijk om even je hart te luchten, en je krijgt, als je het goed doet, geheid reacties.

Dit voorjaar heb ik na een operatie geruime tijd in de lappenmand gezeten. Ik had niet zo de behoefte om mijn gal via Twitter te spuwen, want dat houdt je voor jezelf, tenminste dat vind ik...
En aan ziek zijn kan nou eenmaal niemand wat doen. En dooddoeners heb ik ook niks aan.

Een heel ander verhaal is het verhaal van Hans Groeneweg. Met een hoop zelfspot, cynisme, maar ook met oprechte machteloosheid heeft hij via Twitter zijn ervaringen gedeeld in zijn ziekteproces. Van rolstoelen, verpleegsters, revalidatiecentra tot broccolicres, niets was hem te veel. Hoe benauwd hij ook was, hij was nimmer te beroerd om dan zelfs op 1 april nog een bak uit te halen met zijn lezers.
Nu is het dan bijna over. En nog steeds, tot mijn ontroering, verzamelt hij het kleine beetje energie om zijn I-pad op schoot te nemen en al zijn trouwe lezers, volgers, sterkte-wensers, nachtzusters en vrienden allemaal persoonlijk vaarwel te zeggen.
Gisteren heb ik nog eens gescrold over zijn weblogpagina. Met opnieuw verbazing lees ik zijn stemmingen, zijn kritieken, zijn lolletjes, zijn pindakaashumor en zijn wipkip-bezigheden.
Die man verdient een eeuwigdurend gedenkteken, al was het maar dat iedere wipkip wordt omgedoopt in een wipkipdotnl

Toen hij recent weer in het ziekenhuis lag, heb ik hem een kaartje gestuurd.
Ik wilde hem graag laten weten dat zelfs als het orgel uitvalt, dat er nog wel verder kan worden gezongen.

Dus er wordt nog wel verder gezongen, maar we hebben een beetje meer moeite om de maat en de wijs te houden zonder orgel.

Dank je Hans, voor je begeleiding. De wereld is een beetje minder zonder jou, maar de echo klinkt voort.

Zie http://oogwerkdotnl.wordpress.com/

eind van n zonnige dag in januari

Eigenlijk was het al te laat, en te donker. Maar toch is het me gelukt om een paar prachtige foto's te schieten, gisteravond om kwart over vijf. Gelukkig beginnen de dagen weer te lengen, we gaan de goede kant op!

Hoewel de lucht nu niet zo mooi blauw meer is als gisteren, is het nog steeds prachtig licht. Toch nog maar eens gebruik van maken..

winter op Ameland

Begin vorig jaar was ik ook al in Ameland. Toen was het koud, maar helder. Heerlijk door de bossen gewandeld.

Maar de Kooikerduinen zijn toch wel minstens zo magisch...

Vandaag is weer een prachtig zonnige dag. Wellicht dat ik me vanmiddag niet inhoud maar lekker door de heide banjer, of wellicht toch de Kampina weer eens aandoe.

Ameland

Afgelopen december heb ik een paar dagen met mijn schoonzus over Ameland gewandeld. En me nooit gerealiseerd hoe geweldig mooi dat landschap is. Eigenlijk hadden we bijna de hele dag mist, maar zelfs dan zijn de flarden die je tussen de mist door ziet schemeren, prachtig.
Een kleine impressie:

Van verschillende foto's ben ik al schilderijen aan het maken.

sferen

Het is al even geleden dat ik wat van me liet horen. Niet dat er niks opvallends was, integendeel. Maar druk, druk, druk met mijn eigen bedrijf, een paar dagen in de week in de boekwinkel, het kwam er niet van. Daarnaast ben ik ook druk aan het schilderen. Ik zal er eens wat van laten zien, heel leuk om zelf te zien hoe ik dat binnen een half jaar heb ontwikkeld. Een paar jaar geleden had ik wel eens wat met aquarel gedaan, maar verder dan een paar leuke bloemetjes kwam ik niet. Vond ik dus ook niet de moeite waard om te laten zien.
Afgelopen zomer ben ik twee keer op schildervakantie geweest. Als ik nu zie wat ik daar maakte, was het niet echt geweldig, maar het was een aardig begin. Gauw achteraan zetten, en weer verder. In december ben ik met mijn schoonzus een weekje op Ameland geweest en heb daar honderden foto's gemaakt, dankbaar onderwerp voor vele schilderijtjes.
Ik houd niet van somber. Ik houd ook niet zo van vage strepen die een tak met bladeren moeten voorstellen. Nee, als ik wat maak, probeer ik het zo realistisch mogelijk te doen. Frisse tinten en mooie luchten.
Ik heb een paar kritische familieleden, die me soms in de war maken, soms een eind op weg helpen.

Voorlopig is het een leuke hobby...

Lime groene mohair

Kijk eens wat leuk! Prachtige lime-kleurige mohairplaid in de Elle Decoration van juni! Met dank aan Wannekes!

Journaille

Ik voel het aan mijn water: er gaat een hoop veranderen in de journalistiek! Volgens mij is datgene wat er zich momenteel in London afspeelt, slechts een topje van de ijsberg. Het is iets wat langzaam in beweging lijkt te komen, maar als het aan mij ligt, is het niet te stuiten.
Laat me eerlijk zijn: ik heb geen journalistieke opleiding gevolgd, noch ambities in die richting. Is een journalist iemand die zijn mening geeft? Het nieuws kleurt? Of is het iemand die een gebeurtenis verslaat? Facts & figures?
Laten we eens even teruggaan naar één van mijn favoriete gebeurtenissen van de afgelopen tijd: de zoveelste celebrity-bruiloft. In Monaco dit keer. De dagen voorafgaand aan de gebeurtenis werd gemeld dat de bruid al op weg was naar het vliegveld, naar huis. Hoezo? Heeft ze dat zelf verteld? Is er iemand die het rechtstreeks uit haar eigen mond heeft vernomen? Ik denk het niet. Dus: speculatie.
En wat kan het wie dan ook schelen of Prinses Amalia al aan haar fietsenrekje bezig is, of alle tandjes nog recht op een rijtje staan? Moet dat nu echt, dat verplichte foto-moment als die mensen op vakantie zijn, dat Maxima trots vertelt dat haar kinderen net zo zijn als alle andere kinderen? Gaan wij daar nou echt rustiger om slapen? Ik denk het niet.
Die wijd verspreide gedachte dat wij iemands ademtocht tot in zijn keel moeten volgen, al dat ellendige gedoe om BN-ers. Doodvermoeiend.
Het feit dat er wellicht op dit moment ergens een kind wordt geboren, waarvoor de ouders zes jaar bezig zijn geweest om dat te krijgen, is veel ontroerender dan Mrs Victoria Beckham die weer een nieuw paradepaardje in haar lijn van nageslacht heeft toegevoegd: een meisje waarvoor je jurkjes kunt kopen....
Ieder heeft zijn eigen blijde gebeurtenissen en zijn eigen verdriet en of dat nu in de krant komt of niet, dat verandert niets aan de zaak.

We zouden ons moeten schamen dat wij pas in actie komen bij een hongersnood als een fotograaf een aandoenlijk beeld van de gebeurtenis heeft getoond, in de vorm van een uitgehongerde baby, of nog erger.
Maar nee, in plaats daarvan houden we ons bezig met afluisteren van mobiele telefoons. We willen zo graag ieders privéleven op straat. En als we het niet zeker weten, dan gokken we wel. En als er een ongeluk is gebeurd op de snelweg, heb je aan de ene kant file vanwege de geblokkeerde weg, en aan de andere kant file vanwege de kijkers. Wat voor mensen zijn wij toch?
Dan komen mensen totaal aangeslagen thuis, omdat er ergens een bloederige arm lag, en dan moeten ze vervolgens worden bijgestaan door traumahulpverleners, omdat ze dat beeld niet aankunnen. Waarom kijken ze dan? Is dat het pornografisch element in ieder mens, dat wordt gevoed door uitersten? En kunnen we zonder niet meer leven?

Het wordt hard tijd dat de journalistiek eens flink op de schop gaat. Uiteindelijk, volgens Joris Luyendijk, komen alle verhalen in oorsprong uit één en dezelfde koker. Uit economische overwegingen. Gebaseerd op één of soms enkele getuigenissen, die door 32 verschillende journalisten op hun eigen wijze worden geïnterpreteerd.

Ik ga vanavond ganzeborden met de familie. Doppinda's erbij en dan gaan we lekker nostalgisch doen. Er was ook nog wel wat goeds in die goeie ouwe tijd, toen we nog geen apps hadden....